„4) Wotczynami książęcymi zwały się dobra byłych udzielnych książąt Podlegały one szczególnym ograniczeniom w zakresie ich alienacji (można je było sprzedać tylko krewnym), jak również w zakresie ich spadkobrania (mogli je dziedziczyć tylko krewni płci męskiej). Zabronione też było (1562 r.) dawanie wotczyn książęcych w posagu córkom lub siostrom.
Pomiestija były warunkową formą dzierżenia ziemi nadanej przez cara za służbę (z reguły wojskową) i na czas jej trwania. Nadania te miały zabezpieczyć gospodarczo masę drobnych feudałów stanowiących podporę dla władzy carskiej. Warunkowa forma dzierżenia pomiestija pociągała za sobą niemożność jego alienacji oraz dziedziczenia. Najwcześniej dokonano wyłomu w zasadzie, że pomiestija nie przechodzą w drodze spadkobrania. U schyłku XVII w. pomiestija stały się dziedziczne.
Zwyczaj nadawania pomiestija po śmierci posiadacza jego synowi, jeśli ten nadawał się do służby, usankcjonował już ukaz Iwana IV. Poza tym przyjęło się, że jeśli ojciec wystąpił ze służby, a miał małoletnich synów, to pozostawiano mu pomiestije, by z niego utrzymywał synów, którym po dojściu do wymaganego wieku (15 lat) nadawano dawne ojcowskie pomiestije. Wreszcie z początkiem XVII w. (1618 r.) nakazano pozostawiać pomiestija żonie i dzieciom, a w braku ich, krewnym bocznym tych posiadaczy pomiestii, którzy zginęli na wojnie.“(15)