„Podczas mego pierwszego postu, zostałem zaintrygowany, chociaż nie zaalarmowany, spostrzeżeniem palpitacji serca (kołatanie), które czasami było tak wyraźne, że odczuwałem, jakbym miał dwa serca, a nic jedno. Przypisywałem to temu, że moje serce nie było dostatecznie zaopatrywane w krew, by poprawnie pulsować i dlatego nieco spieszyło, jak zegarek w którym uszkodzony został kontrolujący włossprężyna. Wówczas to przyszedł mi na myśl cytat, tym razem z Nowego Testamentu, który przytoczę „...(Mateusz 6,17) Jestem w pełni świadom, że interpretacja, jaką tu przyjąłem, może iść zbyt daleko, niemniej jednak podsunęło mi to tę myśl, i przeczytawszy to przystąpiłem do nacierania głowy, twarzy, szyi i innych części ciała. Palpitacje ustały. Co więcej — dzięki tej metodzie odkryłem, iż możliwym jest pościć — jeśli nie jest się zbyt chorym, by zacząć — bez przerywania swoich codziennych prac. Na przykład pacjenci z chorobami skóry pościli, prowadzili swoje prace i dla tych, którzy o tym nie wiedzieli nic nie było wiadomo o tym, że w ogóle poszczą. Jeśli o mnie chodzi, mogę podjąć post, by dodać otuchy innym i nawet lekarz ze swoimi robiącymi wrażenie instrumentami nie odkryje w moim sercu żadnych symptomów świadczących o tym, że obywam się bez jedzenia. Stanie się to jednak zaraz widoczne, jeśli spróbuję pościć bez urynowych nacierań.“(2)