„Rząd przerażony rozmachem akcji strajkowej i jawnego powstania na wsi, ogłosił 6 sierpnia 1905 r. manifest o zwołaniu Dumy Państwowej (parlamentu). Od nazwy jej projektodawcy ministra spraw wewnętrznych Aleksandra Bułygina nazwaną bułyginowską. Bolszewicy (większość w socjaldemokracji rosyjskiej) ogłosili bojkot Dumy, w czym poparła ich cała socjaldemokracja imperium, opowiadając się za ich taktyką. W październiku strajki ogarnęły całą Rosję. Blisko dwa miliony robotników, urzędników i studentów żądało praw politycznych i udziału w rządzeniu państwem. Przestraszony car wydał 17 października 1905 r. kolejny manifest obiecujący swobody obywatelskie (wolność słowa i wyznania) oraz rozszerzenie prawa wyborczego do Dumy. Miało to na celu doraźne spacyfikowanie nastrojów.
Kolejnym etapem rewolucji było powstanie grudniowe w Moskwie (2231 grudnia) poparte przez robotników Rostowa, Niżnego Nowogrodu, Charkowa i Krasnojarska. Na jego czele stanęła bolszewicka Rada Delegatów Robotniczych. W tym czasie do części europejskiej zaczęły przybywać wojska z japońskiego teatru wojny (zawarto pokój). Carat opierając się na tej sile przeszedł do ofensywy. Po dziesięciu dniach nierównej walki stłumiono powstanie w Moskwie. Podobnie rozprawiono się z robotnikami innych miast i chłopami na wsi. Wprawdzie w 1906 r. strajkowało jeszcze około miliona, a w 1907 r. siedemset tysięcy robotników, ale były to już wydarzenia o mniejszym natężeniu rewolucyjnym.“(9)